Uniwersytet Zielonogórski
Strona Główna
News
Położenie
Sprzęt
Personel
Obserwacje
Badania
Wyniki
Astro
Tutorial
Instytut Astronomii
PTMA
Linki
Galeria
Wieża Braniborska


Obserwatorium Astronomiczne
  W naszym obserwatorium realizowane sa nastepujace projekty:

Obserwacje tranzytów planet pozaslonecznych

Poszukiwanie supernowych

Obserwacje gwiazd zmiennych

Fotometria UBVRI

Baza danych obserwatorium

Stacja Bolidowa PFN

  Badania

Teleskop MEADE LX200GPS-SMT 14" jest w pełni zautomatyzowanym teleskopem z możliwością jego obsługi poprzez komputer. System prowadzenia z wysoką precyzją pozwala na długie obserwacje wybranego obiektu. Średnica zwierciadła 355 mm, ogniskowa 3556 mm dają światłosiłę f/10, odpowiednią do obserwacji ciał zwarych: gwiazd i obiektów Układu Słonecznego. Przy zastosowaniu detektora CCD SBIG ST-8XME, powyższe parametry teleskopu dają pole widzenia na chipie o wymiarach: 13' x 9'. Do obserwacji obiektów rozciągłych (mgławic i galaktyk) konieczne jest użycie dodatkowej soczewki skracającej ogniskową (focal reducer) do f/3.3 lub f/6.3, co daje pole widzenia na chipie detektora CCD odpowiednio 39' x 27' lub 26' x 18'. Zasięg wizualny teleskopu wyznaczony jest na 15.m0, zaś zasięg fotograficzny na 17.m5. W obserwatorium zielonogórskim będzie możliwe osiagnięcie gwiazd do 20m. Poświata miejska częściowo rugowana będzie poprzez obserwacje przy użyciu filtrów UBVRI, które przepuszczają tylko określone długości fal (U = 367 nm, B = 435 nm, V = 523 nm, R = 595 nm, I = 780 nm). Rozdzielczość teleskopu szacowana na 0.32", też nie jest w pełni wykorzystana, gdyż nad miastem lub w pobliżu miasta drobne drgania atmosfery (seeing) uniemożliwiają uzyskanie aż tak dobrej rozdzielczości. Typowy seeing miejski wynosi oko/lo 3 - 5" (u nas najlepszy stwierdzony to 2,4"), co na chipie CCD bez użycia soczewki skracajającej ogniskową daje średnicą gwiazdy o wielkości kilku pikseli. Detektor CCD można stosować do wszystkich rodzajów gwiezdnej fotometrii, od długookresowych gwiazd zmiennych do prowadzenia obserwacji kilkuminutowych gwiazd zmiennych zaćmieniowych. CCD są atrakcyjne z tego powodu, że nawet przy małych teleskopach osiągają bardzo słabe gwiazdy.

  • Fotometria (UBVRI) gwiazd
    Kluczem do dobrej fotometrii jest robienie zdjęć z filtrami, które definiują standardowe fotometryczne kolory (UBVRI). Po wykalibrowaniu, zdjęcie CCD zawiera zapis jasności każdej rozsądnie jasnej gwiazdy z dokładnością kilku setnych wielkości gwiazdowej. Budując odpowiednie wskaźniki barwy, np: B-V możemy wyznaczać typ widmowy gwiazdy, jej masę oraz odległość.

  • Fotometria galaktyk
    Interesujący projekt dla sieci obserwatorów obiektów ciemnego nieba, to pomiary jasności powierzchniowych i rozmiarów poszczególnych tysięcy najjaśniejszych galaktyk.

  • Astrometria (i fotometria) planetoid

  • Pozycje komet
    W czasie pojawienia się komety, astronomowie potrzebują, tak dużo dokładnych jej pozycji, jak to tylko jest możliwe. CCD umożliwia rejestrowanie komety na tle gwiazd, a następnie mierzenie pozycji centrum światła (głowa) komety na tle gwiazd.

  • Obserwacje gwiazd podwójnych

  • Poszukiwanie supernowych (zobacz tutaj)
    Co jakiś czas w galaktyce gwiazda o masie 3 - 4 mas Słońca kończy swój żywot w wielkim wybuchu. Ponieważ w naszej Galaktyce w ubiegłym tysiącleciu zaobserwowano zaledwie pięć supernowych, poszukiwania skierowano na inne galaktyki. Zaowocowało to odkryciem kilkuset gwiazd supernowych. Poszukiwania i badania wybuchów gwiazd supernowych pozwalają na zarówno weryfikowanie, jak i ulepszanie teorii powstawania wybuchów tych gwiazd, a także przyczyniają się do poznania ewolucji Wszechświata (obserwacje supernowych typu Ia dają możliwość wyznaczenia parametru Hubble'a).

  • Poszukiwanie planet pozasłonecznych
    W 1999 roku zespół poszukujący planet pozasłonecznych na Uniwersytecie Kalifornijskim przy pomocy pomiaru predkości radialnej gwiazdy, odkrył planetę o masie zbliżonej do Jowisza, krążącą wokół gwiazdy HD209458 z okresem 3.52 dnia. Wkrótce potem okazało się, że orbita planety ustawiona jest tak, że planeta powinna co 3.52 dnia zasłaniać gwiazdę. Przejście tej planety na tle gwiazdy trwa około trzy godziny.

    Podczas przejścia planety przed tarczą gwiazdy, natężenie światła tej ostatniej spada o około 1 % [w zależności od rozmiarów planety]. Taką zmianę jasności można zaobserować już niewielkim teleskopem. 16. wrzesnia 2000 roku udało sie po raz pierwszy zaobserwować przejście tej planety na tle gwiazdy przy użyciu sprzętu klasy analogicznej do naszego. Był to teleskop MEADE LX200 16" (40 cm) wyposażony w detektor CCD: SBIG ST-7E. Obserwacje były prowadzone w filtrze V. (http://www.jklsirius.fi/HD209458/HD209458_eng.html)

  • Wyznacznaie krzywych zmian blasku

Ostatnia zmiana: 24.05.2004 / istats