Jesteś tutaj

Magnetar w pobliżu monstrualnej czarnej dziury zaskakuje

Pracownik Instytutu Astronomii Uniwersytetu Zielonogórskiego  dr Roberto Mignani jest współautorem publikacji donoszącej o zaskakującym zachowaniu odkrytego w 2013 roku magnetara o nazwie SGR 1745-2900, który najprawdopodobniej obiega monstrualną czarną dziurę znajdują się w centrum naszej Galaktyki. Promień orbity jest bardzo mały wynosi zaledwie 0.3 roku świetlnego czyli około 3 218 688 000 000 km, a okres obiegu około 1000 lat. Do tej pory nie odkryto jeszcze gwiazdy neutronowej znajdującej się tak blisko czarnej dziury.

Centralna czarna dziura w Drodze Mlecznej ma masę 4 milionów mas Słońca i jest to najbardziej masywny zwarty obiekt w naszej Galaktyce.

Magnetary to gwiazdy neutronowe o niesłychanie silnym polu magnetycznym. Powstają one, podobnie jak pulsary, z masywnych gwiazd, które po wypaleniu paliwa jądrowego (wodór, hel, węgiel) kończą swoje „normalne” gwiazdowe życie wybuchając jako supernowe. Pozostałością po takim wybuchu jest gwiazda mająca półtorej masy Słońca i średnicę około 20 km. Gęstość materii w takiej gwieździe jest olbrzymia, porównywalna z gęstością jądra atomowego. Składa się ona głównie z neutronów.

Magnetar SGR 1745-2900 został odkryty w 2013 r za pomocą teleskopu kosmicznego Chandra, który rejestruje promienie rentgenowskie wysyłane przez gwiazdy i inne obiekty.

Podczas obserwacji w 2008 roku magnetar był w spokojnym okresie i nie był widoczny. Dwa lata temu nastąpiła silna emisja promieniowania X, co pozwoliło na jego odkrycie. Na zdjęciu widać rejon centralnej czarnej dziury i odpowiadające jej źródło promieniowania SGR A w 2008 i w 2014. Na zdjęciu z 2014 roku widać nowy jasny obiekt będący magnetarem, który pojawił się w 2013.

Analiza nowych obserwacji przedstawiona we wspomnianej pracy pokazuje, że magnetar SGR 1745-2900 jest wyjątkowy. To co zaskoczyło uczonych, to tempo w jakim zanika jego promieniowanie. Gaśnie on zdecydowanie wolniej niż pozwalają to wytłumaczyć znane do tej pory mechanizmy. Poza tym, temperatura na jego powierzchni jest wyższa niż na innych magnetarach.

Więcej informacji można przeczytać w oryginalnym doniesieniu NASA:

http://chandra.si.edu/photo/2015/sgr1745/